Scenario: Inflatie is onderweg. dat lijkt zo goed als zeker.

Scenario: Inflatie is onderweg. dat lijkt zo goed als zeker. Er is de komende jaren zeer veel geld nodig om alle verplichtingen die banken zijn aangegaan terug te betalen. Deze operatie vraagt heel veel geld en dat geld is er niet.
De oplossing die zal worden gekozen (en is gekozen) is het in ongekende mate vergroten van de geldhoeveelheid.
Op deze wijze kunnen centrale banken en regeringen alle leningen terugbetalen en huiseigenaren, verzekeringshouders en alle andere schuldenaren redden van de ondergang.

De uitdaging is om de inflatie niet te laten omslaan in hyperinflatie. Dit is een lastige taak omdat het financiele landschap ernstig mistig is. “Deflation, Making sure it doesn’t happen”, dat was de titel van het essay waar Ben Bernanke in november 2002 beroemd mee werd.

Uw veilige toevluchtoord? Wall Street insider en CNBC-columnist Larry Kudlow riep twee jaar geleden al, “I hate to see gold rise, because then I know all else is falling apart”Sinds 1987 trad een versnelling op in de waardering van aandelen. Beleggingen in de AEX-aandelen leverden sindsdien een gemiddeld jaarlijks rendement op van rond de 15%, terwijl we historisch gezien deze eeuw genoegen moeten nemen met maar 6% per jaar. Huizenprijzen stegen, het eigenvermogen van banken en bedrijven daalden zinsdien…

Nu is de taak om 22 jaar op de pof leven weg te werken…. Dit is vaker gezegd, maar nuweet iedereen het, gaan we het echt voelen. Maak uw borst maar nat.

Nederlands naoorlogse democratie; buigt het of breekt het?

 

Na de 2e wereldoorlog was Nederland een leeg land waar iedereen zijn handen opstroopte. Nederland was een pragmatische, hard werkende natie. Het investeerde in scholing, infrastructuur, handel en in het verdelen van de welvaart. Nu, in 2009, 64 jaar na de starte van de heropbouw, is de geest weg uit Nederland. Infrastructuur loopt achter, scholing is niet aansluitend op de eisen die komen gaan en is het verschil tussen arm en rijk groter groeit de laatste decennia.  

Nederland heeft als enige 1e wereldland geen hogesnelheidslijn. Het heeft een slecht slecht functionerend wegennet. Hogescholen en Universiteiten leveren te veel studenten af die een te laag niveau of onjuiste kennis hebben. De zorg is van gevaarlijk laag niveau. De overheid slaagd er al decennia niet in slagvaardig te handelen in de domeinen die zij beheerd.

64 jaar Nederlands succes valt op te splitsen in 2 perioden. De eerste periode loopt van 1945 tot 1994-1997. De tweede periode is de periode na 1997.
De eerste periode kenmerkt zich door opbouw. De tweede periode kenmerkt zich door overvloed. 

vanaf 1945 tot 1997 was een bloeiperiode in infrastructureel, sociaal, economisch, sociaal en vooral ook moreel politiek. Het was een peridoen van veel strijd. het ging ergens om. de inzet van alle partijen en belanghebbenden was hoog. Werkgevers floreerde, maar ook de publike diensten groeiden als kool. Onderwijs groeide, als ook de macht van de arbeider. Hij kreeg mer loon, meer vrijheid en meer bezit.  De 2e helft van 64 jaar Nederlandse bloei is te omschrijven als ‘leven als god in Nederland’.  Het was een periode waarin met geld geld werd gemaakt en waarin de vruchten werd geplukt van de investeringen gedaan in de eerste bloeiperiode. Huizen werden steeds duurder, zelfs zo dat een modaal gezin, dat 18.000 netto verdient met salaris, 10-15.ooo erbij verdienden middels de stijging van de waarde van het huis.  Om over de ‘ automatische’ groei van pensioengelden en andere beleggingen nog maar te zwijgen.

Met iedereen ging het goed. Spanningen namen af. Werkgevers hadden geen vakbond meer nodig. Studenten studerden ‘wat ze leuk leken’. Harmonie. Er werd niet meer gestaakt, niet meer gebotst. Omdat het zo goed ging met iedereen was het niet meer nodig de degens te kruizen.  

Ondertussen groeide de arbeidsproductiviteit wel, maar namen de slagvaardigheid en gerichte inzet drastisch af. Investeringen in scholing, infrastructuur verminderde. we veranderde van een ‘ maak’ cultuur naar een ‘consumptie’ cultuur. We werkten minder, kochten meer. We leenden tegen lage rente fiscaal vriendelijk grote sommen geld, onze bezittingen stegen elke maand aanzienlijken ieder jaar steeg het inkomen gestaag. Er was genoeg geld, tijd en de toekomst was zeker en veilig. Dus toen in 2008 de 1e tekenen van crisis zich toonden dachten de Nederlanders: we zijn een ijzersterk land dat wel tegen een stootje kan. Dat dachten niet alleen alle Nederlanders, maar ook  de bazen van ons land; de minister, de minister van finanacien en onze hoofd van de centrale bank dacht het. Ze dachten het en zeiden het ook. Maar hoe stond Nederland er in 2008 nu echt voor?
- Het teerde op het arrogante geloof dat geld en veiligheid in overvloed aanwezig is.
- Het was inmiddels de kennis, pragmatitisme en flexibiliteit die het had in 1945-1997 vergeten
- Het was een handelsnatie die dacht dat het imum was voor een daling van de wereldhandel (!)
- Het was een bankennatie die dacht dat het tegen elke bankencrissis was opgewassen

Het is waar dat Nederland de crisis tegemoet is getreden met een gezonde begroting en met lage staatsschulden. “De economie draait als een tierelier” zei Wouter Bos nog in september 2009. Dit was geen 6 maanden geleden. De komende maanden zullen echter steeds meer Nederlanders gaan beseffen dat de wereld een andere plaats is geworden. Een plaats waar het regent, waait en stormt. en steeds meer mensen zullen gaan merken dat we met zeer slechte papieren de krissis tegemoet zijn getreden, en niet met goede papieren, zoals de regering ons wil doen geloven.

Het grootste probleeem is dat Nederland al 20 jaar lang op haar lauweren rust. We zijn vergeten wat effectief werken is. We weten niet meer wat het betekent om iets ‘ echt goed’ te doen. managers werkten voor hun bonus, politici werkte voor de quote in de krant. Niemand weet meer hoe het is te werken voor een land. Of om te werken met lange termijn doelen, die niet een instand resultaat geven.

Nederland is een verzwakt land met een laag moreel dat zich plotsklaps bevind in de zwaarste storm van misschien wel deze eeuw. Dit is gevaarlijk. niet alleen in economische zin, maar ook in organisatorisch zin. Nederland is een democratie. en juist deze vorm van organiseren kenmerkt zich door traagheid, stroperigheid en kortetermijn handelen. Deze nadelen, in combinatie met economische neergang kan een beweging oproepen naar centraal geleid, uiterst links of uiterst recht bestuur.